Notes.Ge

გამარჯობა, მე შენ აქ შემოგიტყუე, იმიტომ რომ სხვა გზა არ მქონდა!

გუშინ ვათვალიერებდი ჩემი ბლოგის არქივს და გული სიამაყით მევსებოდა, მართლაც რომ მინიმუმ სასიამოვნო და კარგი საკითხავი ბლოგია, სხვა თუ არაფერი. გულდასაწყვეტია ის ფაქტი, რომ მკითხველის რაოდენობა ძალიან მცირეა, თითზე ჩამოსათვლელია ერთგული მომხმარებელი.

ბევრი ფიქრი არ დამჭირვებია იმის მისახვედრად, რომ ვიზიტორების გასაზრდელად მაივიდეო.ჯიზე რეკლამის განთავსებას ვერ შევძლებდი, ამიტომაც გადავწყვიტე, რადაც არ უნდა დამჯდომოდა, როგორმე ხმა მიმეწვდინა რაც შეიძლება მეტი ადამიანისთვის და მეცნობებინა, რომ ქართულ ინტერნეტ სივრცეში არსებობს ერთი პატარა ლამაზი მხატვრული ბლოგი.

თუ დავუჯერებთ ტოპ.ჯის მთვლელს, შემიძლია გავიხსენო, რომ ვიზიტორების მაქსიმალური რაოდენობა ერთი დღის განმავლობაში იყო 198. ეს ფაქტიც თავისთავად მიუთითებს იმაზე, რომ ძალიან ცოტა ადამიანს თუ სმენია ნოუთს.ჯის შესახებ.

აქამდე ყოველთვის ვერიდებოდი ბლოგის სპამერული გზით დარეკლამებას და მხოლოდ ერთხელ თუ დავაშეარებდი ახალი პოსტის ბმულს ფეისბუქსა თუ ტვიტერზე. წუხელ კი, დაახლოებით ღამის 2-ის ნახევარი იქნებოდა, როდესაც გადავწყვიტე, რომ ჩემს ბლოგზე ნებისმიერ ფასად უნდა გამეზარდა ვიზიტორების რიცხვი, თუნდაც ერთი დღით!

Fეისბუქზე გაზიარებული რამდენიმე ძველი პოსტის გარდა, ძალიან კარგად გამოვიყენე თბილისის ფორუმი, სადაც სასწაულის ძალით გადავურჩი ვორნს. ასე იყო თუ ისე, გადავწყვიტე, სანამ ტოპ.ჯის პერსონალური გვერდების რეიტინგში პირველ ადგილზე არ აღმოვჩნდებოდი, მანამდე არ დავიძინებდი.

ერთი-ორჯერ ლამის ხელიც კი ჩავიქნიე და საძინებელს მივაშურე, რადგან მარუსას ბლოგს ღამის 4 საათზეც კი ემატებოდა ვიზიტორთა რაოდენობა, მე კი მეორე ადგილს ვერაფრით ვერ ვცდებოდი. თუმცა, ბოლომდე ბრძოლამ შედეგი გამოიღო და გამთენიისას 6-ის ნახევარზე ჩემი ბლოგი თავისი 100 უნიკალური ვიზიტორით პერსონალური გვერდების რეიტინგის სათავეში მოექცა.

6 საათზე გათიშული დავწექი და დავიძინე, კმაყოფილებისა და გამარჯვების ღიმის ტუჩებით ვგრძნობდი წყვდიად სიბნელეში და ასე ბედნიერსვე ჩამეძინა.

ამ დროისთვის კი (19:00), ტოპ.ჯის მონაცემებით  ბლოგზე 308 უნიკალური მომხმარებელია შემოსული, რაც 100-ზე მეტიც აღემატება აქამდე დამყარებულ შიდა რეკორდს.

აი ასე იქცა 21 ივლისი სპამერობის დღედ ქართულ მხატვრულ ბლოგზე.

დღის ბოლოს:

ამასაც ვერ ვწერ..

ასეც ხდება. როდესაც ხვდები, რომ აღარაფერი გაქვს სათქმელი, თუმცა ეს იმას არ ნიშნავს, რომ აღარასოდეს გექნება. უბრალოდ მომენტია ისეთი, როდესაც არაფერი გაქვს დასაწერი, არ იცი რაზე დაწერო, რაზე ისაუბრო. არც ის იცი, როგორ გააგებინო სხვებს, რომ არაფერი გაქვს სათქმელი. ამიტომაცაა რომ პოსტის მაგივრად ერთ დიდ ტავტოლოგიის გროვას სთავაზობ მკითხველს.  მკითხველს, რომელთა რიცხვიც დღითი დღე მცირდება. ხედავ, როგორ იფანტება თვეების განმავლობაში ტანჯვითა და წვალებით შეკოწიწებული მკითხველი და არ შეგიძლია ამ პროცესის შეჩერება. შეუძლებელია მათ აუხსნა, რომ შენ გაქვს ჩავარდნა. ისინი ხომ არ არიან ამას ჩვეული. ადამიანი კი მხოლოდ უკიდურეს შემთხვევაში ეგუება იმას, რასაც არ იყო შეჩვეული.

ბარემ ბოლომდე წაიკითხე პოსტი

მოგესალმებით ქართული მხატვრული ბლოგის მკითხველთა მცირე ჯგუფო. დღეს მე ძალიან მჭირდება თქვენი აქტიურობა, რათა გამოვავლინო მკითხველის რჩეული პოსტი. ოდნავ მოგვიანებით, როცა გარკვეულ ნიუანსებს შევათანხმებ, დეტალურად მოგიყვებით იმის შესახებ, თუ რატომ მჭირდება თქვენს მიერ შერჩეული პოსტი. მანამდე კი გეტყვით, რომ ქართული მხატვრული ბლოგი მონაწილეობას იღებს კონკურსში, რომელზეც წარვადგენ ჩემს 2 ნაშრომს ორ საკონკურსო კატეგორიაში: “მკითხველის რჩეული ნაშრომი” და “ავტორის რჩეული ნაშრომი”.

მკითხველის რჩეული პოსტი

თქვენი ამოცანაა, კომენტარების სახით დააფიქსიროთ თქვენი ფავორიტი პოსტი Notes.Ge-ზე. წინაპირობა ერთადერთია, ნაშრომი არ უნდა იყოს ვულგარული ხასიათის და მასში უნდა სჩანდეს მხატვრულობა. ამიტომაც, სასურველია, რომ თქვენი ფავორიტი პოსტი მიეკუთვნებოდეს “ჩანახატების” ან “ლექსების” კატეგორიას, თუმცა ასევე შეიძლება იყოს სხვა კატეგორიიდანაც. მკითხველთა ხმები დაითვლება და გამოვლინდება გამარჯვებული პოსტი. თქვენი იმედი მაქვს! :-.)

სტატისტიკაზე გარკვეული წარმოდგენა ყველა ჩვენგანს გვაქვს შექმნილი და ძალიანაც მოგვწონს. ძირითადად, ე.წ. “მრგვალი თარიღები” გვიზიდავს. მაგალითად, განსაკუთრებულად აღვნიშნავთ 20, 50, 100 და 150 წლის იუბილეს. ამ უკანასკნელის აღნიშვნას თქვენივე გამომცხვარი ტორტით გისურვებთ.

სწორედ ასეთი პატარა და თითქმის უმნიშვნელო სტატისტიკაა ქართულ მხატვრულ ბლოგზე ისიც, რომ ახლა მეასე პოსტი იწერება. ამიტომაც შევეცდები ვისაუბრო იმაზე, თუ როგორ და სად დაიწყო ჩემი მბლოგავობა, როგორ გაგრძელდა და როგორ ვერ მოიპოვა პოპულარობა. თუმცა ისიც უნდა აღინიშნოს, რომ ქართულმა მხატვრულმა ბლოგმა უკვე მოახერხა გარკვეული გარემოს შექმნა ინტერნეტ სამყაროში, სადაც მისი მკითხველი ერთად იკრიბება და კომენტარების საშუალებით წვეთ-წვეთად მიმოიქცევა მისი მაჯის დაჭიმულ და ქორფა ვენებში.

მეასე საიბულეო პოსტი

მოდით, დავიწყებ სულ თავიდან. ორი თუ სამი წლის წინ, როდესაც მოულოდნელად ლექსების წერა დავიწყე (თუმცა ალბათ მოლოდინით არავინ იწყებს), მათ ჩვეულებრივ “ვორდის დოკუმენტში” ვინახავდი და მეგონა, რომ ამაზე უსაფრთხო არაფერი იქნებოდა. თუმცა ერთ ავბედით დღეს, ჩემმა კომპიუტერმა ასევე მოულოდნელად გადაწყვიტა აღარ ჩართულიყო და აღარც ჩართულა, სანამ “ვინჩესტერი” არ გადავუნერგე. რთული მისახვედრი არ არის, თუ რა ბედი ეწია ჩემს სათუთ რითმებს და როგორ ერთიხელისმოსმით იქცა ტკბილ მოგონებად. ბარემ ბოლომდე წაიკითხე პოსტი