ბლოგი, რამდენი ხანია აქ აღარ შემოვსულვარ, დროებით მიმავიწყდა კიდევაც აქაურობის არსებობა.

არადა, რამდენი რამის დაწერა მინდოდა ხოლმე, მაგრამ თავი ვერ მოვუყარე სიტყვებს, მინდოდა დამეწერა სოფელზე, სადაც 1 კვირა გავატარე, მინდოდა დამეწერა თბილისის ზღვაზე a-little-bit-diss-პოსტი, კიდევ იმდენი რამე მინდოდა დამეწერა, რომ თავიდანვე შემეზარა.

მოკლედ, პირველ რიგში, ბოდიშს ვუხდი ერთგულ მკითხველს ჩემი უყურადღებობისთვის, მართალია ინტერნეტთან იშვიათად ვხვდებოდი, მაგრამ ძალიან რომ მომენდომებინა, საშუალებას გამოვძებნიდი დასაწერად, ამიტომაც, მომიტევეთ რომ ჩემი სიზარმაცით ჩემი ნაწერით მიღებული სიამოვნება მოგაკელით.

მოდით ახლა დავანებებ თავს გარდასულ მოვლენებსა და ამბებს და მოგითხრობთ იმას, რაც უახლოესი და ჯერ კიდევ დავიწყებას მიუცემელია.

მოკლედ, ზაფხულის ნაყოფიერმა დასაწყისმა ნაყოფიერადვე გადაინაცვლა ქობულეთში, მას შემდეგ, რაც ჩემი ძმის შემოთავაზებას დავთანხმდი წაყვანის შესახებ. მოგეხსენებათ, რომ მე უმუშევარსა და უზარმაცეს პიროვნებას, აბა რა ფული უნდა მქონოდა? თუმცა, მედლის მეორე მხარეს მოსჩანს სიმპათიური, ხალისიანი, ინტელექტუალური და მეტად სასიამოვნო ადამიანიც, რომელთან ყოფნაც ყველას უხარია. სწორედ ამიტომაც, ჩემი ძმა მომევლინა სპონსორის სახით და თავის მეგობრებთან ერთად ქობულეთის შორეული, არცთუისე საოცნებო ნაპირისაკენ გამაქანა.

ღამის მატარებელში ოთხნი ვიყავით: მე, ჩემი ძმა, თამუნა და თიკო, თუმცა ეს ის  არ არის, რაც თქვენ გგონიათ. ახალგაცნობილებთან საკმაოდ მარტივად შევედი კონტაქტში, ბევრი ვიხალისეთ და ვიცინეთ, თუმცა ეს მაინც არ არის ის, რაც თქვენ გგონიათ.

გამთენიისას ქობულეთში ჩასულებს აზრადაც არ მოგვდიოდა საითკენ უნდა წავსულიყავით, ღამით დასიცხულებსა და უძინარებს, ასევე ჩემი გარეგნობით მონუსხულ თანამეგზურებს ბევრი არაფერი გვაფიქრდებოდა. ამიტომაც პირველივე შემხვედრ ტაქსისტს, რომელიც აღმოჩნდა რომ თურმე “მარშუტკით” ტაქსაობდა, თურმე სომეხი ყოფილა და თურმე ჩასხდომისას 5 ლარს აფასებს და გადმოსხდომისას 10 ლარს.

ბევრი ბოდიალის შემდეგ სადღაც ამოვყავით თავი, ხოლო ცოტა აზრზე მოსვლის, ჭამისა და რამოდენიმე საათიანი გამოძინების შემდეგ, იმასაც მივხვდით, რომ ის ადგილი საერთოდაც არ მოგვწონდა და წამოვედით (ძალიან გთხოვთ ამის დაკონკრეტებას ნუ მომთხოვთ, მიმძიმს გახსენება).

დაღლილ-დაქანცულებმა ახალი “ხაზეიკა” ვიპოვეთ, რომელმაც გვითხრა, რომ ოთახი დილით ექნებოდა და ღამის ეზოში გათენება შემოგვთავაზა. წამოსვლის სიხარულით აჟიტირებულები, მის წინადადებას დავთანხმდით და კიდევ ერთი ღამის უძილოდ გატარებაზე მოვაწერეთ ხელი.

როგორც იქნა გათენდა და ოთახში შესულები ამოვლაგდით. შემდეგ ზუსტად აღარ მახსოვს როგორ ვითარდებოდა მოვლენები, დროთა განმავლობაში კიდევ 2 გოგონა ჩამოვიდა, 1 მალევე წავიდა, მეორე ბოლომდე შემორჩა ერთგულად, ისე ერთგულად, ძაღლებმა რომ იციან ერთგულება.

დავდიოდით სანაპიროზე, ვჭყუმპალაობდით:

როგორც იქნა, გავსინჯე აჭარული ხაჭაპური, თანაც ორჯერ. თუმცა, როგორც კარგად მოგეხსენებათ ჩემი ადიქტურობა შაურმისადმი, არც ის უნდა გაიკვირვოთ, რომ ნახევრადშეჭმული აჭარულის შაურმად გარდაქმნა მოვახერხე. კერძოდ კი, გვერდების შემოძიძგნის შემდეგ, როდესაც მარტო ძირი რჩება, ავიღე და დავახვიე, ისე, როგორც ეს შაურმას შეეფერებოდა.

1-2-ჯერ მალიბუშიც გავყევი მეგობრებს, 1-2 დღე განმარტოვებაც მოვასწარი, 1-2 დღე კარტის თამაშსა და ლუდის სმაში გავათენე და ა.შ. საერთო ჯამში შეუძლებელია უარყოფიდად შევაფასო, თუმცა პოსტს მაინც ქობულშეთი დავარქვი.

ორიოდე სიტყვით მეზობლებზეც მოგახსენებთ. “ხაზეიკის” საოცრად ვაჟკაცური  ხასიათებით  (ქალი იყო) თავიდანვე მოხიბლულები დავრჩით. მეზობლებიც ხშირად გვახალისებდნენ და გვამხიარულებდნენ, ერთად ვთამაშობდით “ჯოკერს”, ნარდს. ასევე იყო ერთი დღე წუწაობის, რომელიც იმით დაიწყო, რომ ნინომ იდაყვზე 1 ყლუპი წყალი დამასხა, შემდეგ ქვიშიან დაპირისპირებაში გადაიზარდა და მოგვიანებით მთელი სამეზობლო ჩაითრია. სამწუხაროდ, ამ ყველაფრის ამსახველი ფაქტები არ მომეპოვება ფირზე აღბეჭდილი, თუმცა 1 სურათი მაინც აღმოვაჩინე, სადაც მეზობელი თორნიკეა გამოსახული. ის მეზობელი, რომელიც არ ერიდებოდა სხვისი მაცივრიდან ხინკლის, საზამთროსა და ჩიყვის წამლის მოპარვას, რომელიც ლიქიორი ეგონა.

აღმოვაჩინე, რომ ძალიან კარგად ვაკეთებ მასაჟს, თავისი ეროტიული ელემენტებითაც ხანდახან. მოვახერხე ღამით ზღვაში შესვლა და ასევე წამოსვლის დღეს კარგად გამოთრომა. ყველას გასაოცრად, იმ ღამეს ბევრი ვიცეკვე.

მგონი საკმაოდ დიდი პოსტი გამოვიდა, ბოლომდე მაინც არავინ წაიკითხავს და ამიტომაც შევწყვეტ თხრობას.

გვესმის მუსიკა, შექმნილი კაცის,
გვიყვარს წიგნები გმირთა შესახებ.
დალევაც გვიყვარს გრეხილი ყანწის,
სანამ სიკვდილის კარებს შევაღებთ.

ნაცნობ ადგილებს ვცვლით უცნობებით,
რათა შევიცნოთ მთელი სამყარო.
ნაპოვნ ყვავილებს ვთვლით უცხო ვნებით,
მერე კი ვცდილობთ შორს გადავყაროთ.

თქვენ ყველას გიყვართ გმირების ცქერა,
მათი დაკრული სიმების ჟღერა.
..ზოგს გაიტაცებს წიგნების წერა,
ღამით ჩაესმის უცნობი ბგერა.

მე აღარ მესმის თქვენი სიმღერა,
მწვერვალზე ასულთ, გიჭირთ დაშვება.
თითქოს მიმწვდარხართ მათ გულის ძგერას,
იქ გიპოვნიათ ლხინი და შვება.

აღარ გიზიდავთ უბრალოება,
უბრალო სიტყვას აღარ თვლით არად.
შორს გისროლიათ უმანკოება,
ვარდის სურნელით გამხდარხართ ავად.

მე ეს არ მიკვირს, რა გამიკვირდეს?
ცხოვრებას ფუჭი ოცნება მართავს.
ჩუმად ვარ, გული რომც ამიყვირდეს
შევეგუები ტყუილ სამართალს.

ისევ გავყვები ბნელ ქუჩებს მარტო,
ისევ ოცნებით შევღებავ აზრებს.
ისევ შემხვდები შენ ცივო მარტო
და შეყვარებას ისევ დამასწრებ.

ლოდინის ქვაზე ჩამომსხდარ ფიფქებს
ისევ შეცვლიან ნუშის ყვავილნი,
ზამთრის სიცივით გათოშილ ფიქრებს
გამოაფხიზლებს კვირტთა კნავილი.

ხან თოვლი მოდის, ხანაც წვიმა წვიმს,
ქუჩაში მაინც ჩანან წყვილები,
მიუყვებიან ზოგჯერ ზღვის ნაპირს,
ჭკნობას ებრძვიან ვით ყვავილები.

არ მესმის თქვენი, მე სხვა ფიქრი მაქვს,
არ მინდა თქვენი ოქროს გალია.
მე ჩემი ტვირთი სადღაც, იქ, მიმაქვს,
რომ ვერ გაგიგეთ, ჩემი ბრალია.

იქნებ ეს ბრალი თქვენც მიგიძღვოდეთ,
ჩაკლული სული გეწვეთ გისერზე.
იქნებ ეგ თვალი თქვენც მიგირბოდეთ
ჩაფლული შუქის მერყევ კიბეზე.

ნანობდეთ იქნებ წარსულ ღამეებს,
ცრემლში ახვევდეთ ტანჯულ გონებას.
აცმაცუნებდეთ მაგ წვრილ ბაგეებს,
ლოცვით ნანობდეთ ძველ მოგონებას.

ან იქნებ ვერც გრძნობთ მხრებზე სიმძიმეს,
სინდისის ქარი არ გიწეწთ გულებს
და ასე ქარგავთ, ხლართავთ სიმ-მძივებს,
სასწორზე იწყობთ ცოდვის აგურებს.

ნუთუ გგონიათ, რამე შეგრჩებათ?
უსამართლობით სიმშვიდეს კარგავთ,
არც ერთი ლუკმა არ შეგერგებათ,
სანამ მინდორზე ხეებს არ დარგავთ.

შემცდარხართ, ყველას მოეთხოვება
პასუხი ყოველ განვლილ ნაბიჯზე,
როცა თავის გზას დაეთხოვება
და აღმოჩნდება სულთა ნადიმზე.

იფიქრეთ, სანამ ფიქრის ძალა გაქვთ,
ვინც ბევრს ინანებს, ის გადარჩება,
ამდენი ტვირთი მხრებით რომ დაგაქვთ..
მოსაცილებლად წამები გრჩებათ.

გუშინ ვათვალიერებდი ჩემი ბლოგის არქივს და გული სიამაყით მევსებოდა, მართლაც რომ მინიმუმ სასიამოვნო და კარგი საკითხავი ბლოგია, სხვა თუ არაფერი. გულდასაწყვეტია ის ფაქტი, რომ მკითხველის რაოდენობა ძალიან მცირეა, თითზე ჩამოსათვლელია ერთგული მომხმარებელი.

ბევრი ფიქრი არ დამჭირვებია იმის მისახვედრად, რომ ვიზიტორების გასაზრდელად მაივიდეო.ჯიზე რეკლამის განთავსებას ვერ შევძლებდი, ამიტომაც გადავწყვიტე, რადაც არ უნდა დამჯდომოდა, როგორმე ხმა მიმეწვდინა რაც შეიძლება მეტი ადამიანისთვის და მეცნობებინა, რომ ქართულ ინტერნეტ სივრცეში არსებობს ერთი პატარა ლამაზი მხატვრული ბლოგი.

თუ დავუჯერებთ ტოპ.ჯის მთვლელს, შემიძლია გავიხსენო, რომ ვიზიტორების მაქსიმალური რაოდენობა ერთი დღის განმავლობაში იყო 198. ეს ფაქტიც თავისთავად მიუთითებს იმაზე, რომ ძალიან ცოტა ადამიანს თუ სმენია ნოუთს.ჯის შესახებ.

აქამდე ყოველთვის ვერიდებოდი ბლოგის სპამერული გზით დარეკლამებას და მხოლოდ ერთხელ თუ დავაშეარებდი ახალი პოსტის ბმულს ფეისბუქსა თუ ტვიტერზე. წუხელ კი, დაახლოებით ღამის 2-ის ნახევარი იქნებოდა, როდესაც გადავწყვიტე, რომ ჩემს ბლოგზე ნებისმიერ ფასად უნდა გამეზარდა ვიზიტორების რიცხვი, თუნდაც ერთი დღით!

Fეისბუქზე გაზიარებული რამდენიმე ძველი პოსტის გარდა, ძალიან კარგად გამოვიყენე თბილისის ფორუმი, სადაც სასწაულის ძალით გადავურჩი ვორნს. ასე იყო თუ ისე, გადავწყვიტე, სანამ ტოპ.ჯის პერსონალური გვერდების რეიტინგში პირველ ადგილზე არ აღმოვჩნდებოდი, მანამდე არ დავიძინებდი.

ერთი-ორჯერ ლამის ხელიც კი ჩავიქნიე და საძინებელს მივაშურე, რადგან მარუსას ბლოგს ღამის 4 საათზეც კი ემატებოდა ვიზიტორთა რაოდენობა, მე კი მეორე ადგილს ვერაფრით ვერ ვცდებოდი. თუმცა, ბოლომდე ბრძოლამ შედეგი გამოიღო და გამთენიისას 6-ის ნახევარზე ჩემი ბლოგი თავისი 100 უნიკალური ვიზიტორით პერსონალური გვერდების რეიტინგის სათავეში მოექცა.

6 საათზე გათიშული დავწექი და დავიძინე, კმაყოფილებისა და გამარჯვების ღიმის ტუჩებით ვგრძნობდი წყვდიად სიბნელეში და ასე ბედნიერსვე ჩამეძინა.

ამ დროისთვის კი (19:00), ტოპ.ჯის მონაცემებით  ბლოგზე 308 უნიკალური მომხმარებელია შემოსული, რაც 100-ზე მეტიც აღემატება აქამდე დამყარებულ შიდა რეკორდს.

აი ასე იქცა 21 ივლისი სპამერობის დღედ ქართულ მხატვრულ ბლოგზე.

დღის ბოლოს:

“იკაიფე, დავითა აღარ იცინის, ვინ იფიქრებდა”

“რა ჭირს მაგ ბიჭს? მაგრად შეიცვალა”

“როგორც თვითონ ამბობს, გამოცდების ბრალია, მაგრამ ეგ გამოცდებიც მაგრად კიდია..”

“ბლოგზეც აღარ წერს, როგორც თვითონ თქვა, ისვენებს, მაგრამ ამდენი ხანი? დაბრუნდება საერთოდ?”

“ბოლოს როდის დაწერა ლექსი? არც ისე ნიჭიერი ყოფილა, მეტს ველოდი მისგან”

“ეს თავის გადაპარსვა რაღა იყო?”

“მაგარი ზარმაცია, ეგ ვერაფერს მიაღწევს ცხოვრებაში, ყველაფერი ეზარება, მოტივაცია არ გააჩნია”

“პოტენციალი აქვს, მაგრამ ვერასდროს გამოიყენებს, გასაფლანგადაა განწირული მაგის ნიჭი”

“ან ეს ბოლო პოსტები რას გავს, ძალითაა დაწერილი, ვინ იყო მაგის მუზა? ნუთუ მისი ბრალია?”

“ეგ ვერაფერს მიაღწევს”

“ვერაფერს მიაღწევს”

“ვერაფერს”

….

ესაა, ეს არის ხალხის შეფასება, შეფასება, რომელიც შორიდან დანახულიდან გამომდინარეობს. ერთი შეხედვით, თვალის მოკვრით გამოტანილი დასკვნები, არავინ იხედება შიგნით, ღრმად, სულში. იქნებ მე არ ვუშვებ არავის? შეიძლება, მაგრამ რატომ? ხომ უნდა არსებობდეს მიზეზი? მიზეზიც არსებობს, როგორ არა. ვერ ვგრძნობ, რომ ვინმეს მართლა უნდა ჩემს შიგნით შეხედვა, ჩემი არეკვლა, ჩემი დანახვა, ჩემი აღქმა. არა, ყველაფერი მოვალეობის მოხდის მიზნით ხდება, ნამდვილად რომ აინტერესებდეს ვინმეს, შემოანგრევდა კარს და შემომივარდებოდა სულში, ძალით მომკიდებდა ხელს, ამომათრევდა ჭაობიდან, ზურგზე მომიკიდებდა, ხელში ამიყვანდა, შეუძლებელია ვინმეს ნამდვილად სურდეს ჩემი დახმარება.

ხანდახან მე თვითონ ვიქცევი ისე, თითქოს არაფერი მიჭირს, პირიქით, ძალიან კარგად ვარ, უმაღლესად, ჯადოსნურად, იმდენად თავდაჯერებულად ვიქცევი, მართლა ვიჯერებ ხოლმე, რომ ყველაფერი კარგადაა. არადა ხომ ვიცი, შინაგანად ვკვდები, სადღაც ვეშვები, არადა მეგონა სულ მაღლა წავიდოდი, გავქვავდი, გავშეშდი, განვითარება შევწყვიტე, ადრე უკეთესი ვიყავი, ვუარესდები.

არც ერთი გოგო არ მიჩერდება, 1 თვეც ვერავინ მიძლებს. მეგონა, მათში იყო პრობლემა, მაგრამ ყველაში? ყველა პრობლემატურია? მე ვარ მარტო უნიკალური? არა, ალბათ მე თვითონ ვარ მთავარი პრობლემა. ვდგავარ წვიმაში და ვწუხდები, ვერ ვხდები რომ მაწვიმს, მაგრამ ვწუხდებდი. წვიმა მსიამოვნებს, მაგრამ რომ მაწვიმს ეგ მაწუხებს, წვიმის წვეთების შეხება სასიამოვნოა.

რაღაც შეიცვალა, შიგნით გამოიცვალა, სულში მოხდა გარდატეხა, ვერ ვხსნი, არ ვიცი რა ხდება. არც ერთმა არ ვიცი, სამივემ გავჭედეთ.

არ ვიცი. დახმარება მჭირდება.

მე კი, რეაბილიტაციის კურსს გავდიოდი და წერა არ შემეძლო.

ეს კი, ერთგვარი Guess-who’s-back პოსტი იქნება მხატვრულ ბლოგზე.

დიახ, ვეცდები დავბრუნდე!

ქუჩაში, მტვერში ან თუნდაც სკვერში.

რას ვბოდიალობ? ამ ბოლო დროს მარტო ლექსებს ვწერ და იგრძნობა გავლენა. ფორმიდანაც ამოვარდნილი ვარ, რას ვწერ მე თვითონაც არ ვიცი, მაგრამ იმედი მაქვს გავხურდები და ბოლომდე ჩავალ.

როგორ?

ხო, უნდა აღვნიშნო, რომ ყოველთვის საგრძნობლად მიხარია, როდესაც ვინმე მე ან ჩემს ბლოგს ცნობს, ან უბრალოდ სმენია ჩვენს შესახებ. ამიტომ, თუკი ასეთები თქვენს შორის კიდევ არსებობენ და სადმე დამინახავენ, შეუძლიათ, მოვიდნენ, ხელი ჩამომართვან, შაურმა მიყიდონ და ა.შ.

და მაინც, თუკი უფრო თავგადაკლული მკითხველებიც არსებობენ (რაც ალბათ ძალიან გადავაჭარბე), ისინი უთუოდ დაინტერესდებიან იმით, თუ  სად შეიძლება რომ შემხვდნენ, ანუ იმ ტერიტორიით რომელზეც მე დავნარნარებ ყოველდღიურად.

1. თემქა – ფაქტობრივი საცხოვრებელი ადგილი, სადაც ჯერ ხალხმა არ იცის რა არის ბლოგი და არც ეუბნებიან.

2. ალბათ ერთგულ მკითხველს ისიც ეცოდინება, რომ მე არ ვმუშაობ და არ გამაჩნია შემოსავლის წყარო. სწორედ ამიტომ, არ უნდა გაგიკვირდეთ, თუკი სახელმწიფო უნივერსიტეტის პირველ კორპუსთან ასეთ მდგომარეობაში მიხილავთ.

3.  ჩემი აღმოჩენა ასევე შესაძლებელია ბლოგერების ექსკურსიაზე, რომელიც გასულ კვირას მოეწყო ჩარგალში და რომელზეც არა ერთი რამ ითქვა და დაიწერა. ასე რომ, თუ თქვენ გიყვართ Doody (მბლოგავი) და გსურთ მასთან ერთად დღის 60%-ის გატარება, აუცილებლად წადით შემდეგ ექსკურსიაზე, სადაც აღმოაჩენთ მას ჩვეულ გასამებულ მდგომარეობაში.

4. თუ თქვენ გამოცდები მაღლივში გიტარდებათ, გაგიმართლათ, რადგან Doody-ისაც მაღლივში უტარდება გამოცდები.

5. ასევე Doody-ის ამ ბოლო დროს, სხვა ბლოგერებთან ერთად ხშირად შეხვდებით ვერის ბაღის მიმდებარე ტერიტორიაზე საღამოობით.

6. Doody-ის ძალიან მოეწონა მთაწმინდის პარკი, მისთვის იგი მუზების აღმძვრელი აღმოჩნდა, განსაკუთრებით საღამოს, მზისჩასვლისას. ასე რომ, იქაც შეგიძლიათ იხილოთ თქვენი სიმპათიური მბლოგავი.

აი ასეთი ბედნიერია ხოლმე Doody იქ:

7. და რაც ყველაზე მთავარია, თქვენ უკვე იცით, Doody-ის არ უყვარს ტაქსები, რადგან იქ ვერავის დაუთმობს ადგილს და იკარგება მისი ზრდილობის ეტალონი, ამიტომაც მას ხშირად შეხვდებით მეტროსა და ყვითელ ავტობუსებში.

პ.ს. ვინც ჯერ არ იცით, Doody მბლოგავის ახალი მეტსახელია და შეგიძლიათ ასე მოიხსენიოთ, თავად ძალიან მოსწონს.

Doody მოუთმენლად ელოდება თავის მკითხველთან შეხვედრას.

ანი თავის “ჩუტყვავილებით” მორთულ ლეპტოპს მისჯდომოდა და ყურადღებას არ აქცევდა დაორთქლილ ფანჯრებს მიღმა სუიციდური თავგანწირულობით მიწისაკენ მიმავალ ფიფქებს. ფიფქებს, რომელთაც დარწმუნებით გადაეწყვიტათ ღრუბლებს განშორებოდნენ.. განშორებოდნენ ნაანდერძევ სიმაღლეს და მიწაზე დანარცხებულიყვნენ, სადაც მტვრიანი ფეხსაცმლის ძირები გაფლანგავდნენ მათ ნაჩუქარ სისპეტაკეს, თანაც, არც დროებითი განწმენდა უშველიდათ და ისევ აეკრობოდათ ძირებზე ჭუჭყი. ფიფქებს ალბათ გაგონილი ექნებოდათ, რაც მოელოდათ მიწაზე, ან შეიძლება არც კი სცოდნოდათ და მათი საქციელი სულის სიღმიდან ამონაკივლი თავგანწირული პროტესტიც კი ყოფილიყო.. მაგრამ, თვალების გახელა ხომ ქუთუთოების აწევაზე გაცილებით მეტია და ცოტას თუ აქვს ეს გაცნობიერებული. ანი ერთიშეხედვით ლაღი, თავისუფალი და ცოტათი თავქარიანი გოგონა იყო, მისი თვალები იმ ცის ფერის ფერი იყო, რომელსაც წუთის წინ ფიფქები რიგ-რიგობით სწყდებოდნენ..

..არც ლაშას მიუქცევია ყურადღება ფიფქების ერთიან, ერთ მუშტად შეკრულ თავგანწირვაზე, ალბათ მაშინ არც კი იცოდა, რომ იმ ღამეს ცაში არც ერთი ფიფქი არ დარჩენილა.. ლაშა არ იყო ცუდი ბიჭი, პირიქით, იშვიათი გულკეთილობით გამოირჩეოდა, არ შეეძლო ვინმესთვის ეღალატა, მოეტყუებინა ან უსამართლოდ მოქცეოდა. ერთი ის იყო, რომ ყოველთვის ცდილობდა რაიმე სასაცილო მოემოქმედებინა, გამუდმებით ათას სისულელეს იგონებდა და ყველას ამხიარულებდა. არავის არასოდეს მოიწყენდა და არც სხვას მოაწყენდა. მაშინ 16 წლის იყო და არც ფიქრობდა სხვა რამის გაკეთებაც თუ შეეძლო. საათობით იდგა სარკესთან და ცდილობდა ბადე რაც შეიძლებოდა შორს გადაეგდო მიმიკების ზღვაში. ლაშა გოგოებსაც მოსწონდათ და არც უმალავდნენ, თუმცა მაინც უხერხულობას გრძნობდა მათთან, არ იცოდა რა ეკეთებინა, სინამდვილეში კი, რასაც აკეთებდა, კარგად გამოსდიოდა და ხშირად მის ქცევებს გოგონების ხანგრძლივი კისკისიც მოჰყვებოდა ხოლმე, თუმცა თვითონ გამუდმებით უკმაყოფილო იყო საკუთარი თავის და როდესაც სახლში ბრუნდებოდა, უამრავი აზრი მოუვიდოდა ხოლმე თავში, რისი გაკეთებაც უკვე განვლილ მომენტში უკეთესად წარმოედგინა და ნანობდა, მაშინვე რატომ არ მოაფიქრდა. ლაშა თვლიდა, რომ გოგოების სიმპათია მისი სულელურად სასაცილო ქცევების ერთჯერადი შედეგი იყო და მასთან სერიოზულ ურთიერთობას არავინ მოისურვებდა. ვინ იცის, იქნებ მართალიც იყო. ეს უხერხულობა კი კარგა ხანს გაჰყვა..

(გაგრძელება იქნება)

ნუთუ ვერ ხედავ რა მემართება, შენ მე მაგიჟებ!
მანიაკივით ვიქცევი შენთან, მთვარეულს ვგავარ!
გული მერევა, როცა მაგ ცეცხლის მკერდზე მპატიჟებ
მხოლოდ შენ ძალგიძს რომ გამაგიჟო,  ჭკუას გადავალ.

მე შეშლილი ვარ, შიზოფრენიკი, გადარეული,
ყელი გამოგჭრა მინდა და ხანაც სექსი მსურს შენთან.
შენც მანიაკო, ჩემი ვნებების ხარ მზარეული
მოდი ერთხელაც ჩვენი ლტოლვისთვის კოცონი შევქმნათ.

შენ გახრწნილი ხარ, ვნებებს აჰყევი, ღრმად იძირები
მაინც მიზიდავ, მაინც აღმაგზნებ, მაინც ვირევი.
მინდა შენს მკერდზე შემოვაწყო კედის ძირები
მერე თუ გინდა დამკბინე ზურგზე, არ გავინძრევი.

და ის რაღაც, რაც ასე ძალიან მიზიდავს შენში,
ალბათ ისაა, რომ შენც გიჟი ხარ, შენ რჩები ჩემში
როცა გიყურებ, მაგ შენს თვალებში ანგელოზიც ჩანს,
თუ ღრმად ჩაგხედავ, ჭირვეულობის ვხედავ ხალიჩას.

შენ ეშმაკი ხარ ქალად ჩაცმული, მგზნებარე, ავი
მაგრამ მინდიხარ, ჯერ კიდევ არ მომაბეზრე თავი
არ გავხარ კეკლუც, ცანცარა, სულელ, პატარა გოგოს,
რომელმაც იცის და თან არც იცის რა მოიგონოს.

შენ ხარ მელანი ჩემი კალმისა, როცა რამეს ვწერ
როცა ფურცლებით გარშემორტყმული  რითმებს დავეძებ.
შენ რომ წახვიდე, რომ მიმატოვო, ვენებს დავისერ,
შენ ხარ მიზეზი, რომ ვიარსებო, რომ არ დავეცე.

შენ უზრუნველყობ ნათებას ჩემში, ახლოს ხარ სულთან
ჩემთვის მიწა ხარ, ის ჰაერიც ხარ, რომელსაც ვსუნთქავ,
შენ ის სიტყვა ხარ, რომელსაც ვეძებ გრძნობის სათქმელად
შენ შაურმა ხარ, რომელსაც ვერვის მივცემ საჭმელად.

- ა?

- რაც გაიგე.

- შემეშვი რა, მეძინება.

- ვიცი, რომ ჩვენს სხეულს ეძინება.

- ოხ, დაბრუნდა მეორე მე?

- ეგ ჯერ კიდევ საკითხავია ვინაა მეორე.

- აუ, თქვენ ისევ დაიწყეთ? დამაძინეთ რა.

- გვაცადე რა საუბარი.

- მართლა დაგვაცადე, ხომ ხედავ, პრეტენზიები აქვს ალტერას.

- შენ ცინიკოსობაც გისწავლია, მაგრამ საკუთარი თავის დაცინვა ვერაფერი შვებაა.

- აჰა, უკვე საკუთარი თავიც გახდი?

- მორჩი მაიმუნობას და საღად აზროვნება ისწავლე, ვერ ხვდები, რომ საკუთარი თავის ფასი არ იცი?

- საიდან მოიტანე?

- შენი ქცევებიდან.

- და რა უნდა დავიფასო?

- აბა თუ გამოიცნობ.

- შენი ნერვები არ მაქვს, სხვა დროს იყოს, მაგალითად ხვალ, ავტობუსში.

- კარგი..

…

- ავტობუსში ვართ.

- რა გამიტრაკე საქმე?

- შენ თვითონ მიგყავს ყველაფერი ტრაკისკენ, მართლა დებილი ხარ თუ თავს იდებილებ?

- რა გინდა, არ იტყვი?

- გეტყვი, საერთოდ არ იცი შენი თავის ფასი და მერე სხვებისგან გიკვრის დაუფასებლობა. შენ თვითონ უნდა გჯეროდეს შენი თავის, რომ სხვამაც დაგიჯეროს, დებილი გონიხარ ყველას, სერიოზულად არ აღგიქვამენ და ეს უნდა გაწუხებდეს ნორმალურ ადამიანს.

- ხომ არ აჭარბებ? რას ნიშნავს სერიოზულად არ აღმიქვავენ?

- რას და კლოუნი ხარ, შენი ერთადერთი მისია ხალხთან ჯამბაზობა გგონია, არადა გაცილებით მეტი შეგიძლია.

- კარგი რა, რა შემიძლია? ისე მელაპარაკები, თითქოს გალაქტიონის ალტერ ეგო იყო.

- იმას არ ვამბობ, რომ გენიოსი ხარ, უბრალოდ დროა უკვე ეგ საღებავები მოიშორო სახიდან..ცოტა სერიოზულად დაიწყე ფიქრი, ყველაფრის დაკიდება კარგს არაფერს მოგიტანს, მაგისთვის არ დაბადებულხარ, ყველა ადამიანი უნდა ეცადოს, რამე ღირებული შექმნას, შენ ცდილობ?

- არ ვიცი, ნუ მგრუზავ.

- იფიქრე..

ვგრძნობ, რომ ოდესმე მასაც ჩავიდენ
და არ მასვენებს ეს ერთი კითხვა,
თუკი ამ წიგნში ვეღარ ჩავიწერ,
რაც სულში ასე ხშირ-ხშირად ითქვა.

ვერ გამიგია, თუ ეს სიცოცხლე
საჩუქრად მერგო ლურჯი ზეციდან,
მაშინ ამდენი რისთვის ვიცოცე
- რომ საჩუქარი ტვირთად მეზიდა.

არ შემძლებოდა ამ დიდი ძღვენის,
როგორც მინდოდა, ისე ხმარება.
ნუთუ ეს ტკბილი და სავსე დღენი
მწარედ და ჩუმად გამეპარება.

არა, არ მინდა, არ მინდა ასე,
არ მინდა მოვკვდე, როცა არ მინდა.
თეთრი თმა-წვერი თუ გავიპარსე,
თუ შემაშინა ცუდმა ამინდმა.

თუკი ვიგრძენი მუხლში სისუსტე
და დამავიწყდა, რაც კი ვაკეთე.
მაშინ ის ქარი რისთვის ვისუნთქე
თუ საბოლოოდ მე ვერ გავკვეთე.

არც ეგ სიბერე არ მისურვია,
რა სანატრელი თეთრი თმებია,
თუკი თავისთვის ვერ მიურვია,
ჩემს სიყვარულს კი ერქვას ბებია.

ვერ შევძლებ, ვერა, დიდხანს სიცოცხლეს,
ალბათ სუსტი ვარ, ამას რომ ვამბობ.
აღარ შემხედავს არც ერთი ქალი,
დაიწუნებენ მოხუცის ამბორს.

როცა ამ სიტყვებს ფურცელზეც კი ვწერ,
მინდა ვიცოდე ჩემი სასჯელიც.
თუ ჯოჯოხეთის ფსკერზე დავიწევ,
მადლი იქნება ეგ სატანჯველიც.

და მაინც, რამდენ ჩემნაირს ვნახავ,
იქ არ იქნება ვინმე ბებერი.
ფიქრის ქვიშაზე თითით მოვხაზავ
როგორ მიბღვერს და მკიცხავს მე ბერი.

ყოველი სტროფი უფრო ამძიმებს
ჩემს სათქმელს, სულს და ჯერ კიდევ შავ თმას.
როგორ გავუძლო ცოდვის ამ მძივებს,
როცა ვიცი, რომ იქ ცეცხლი შთანმთქავს.

არა, სიცოცხლე მაინც ტკბილია,
თუ არ დაბერდი, ბევრ რამეს კარგავ.
როცა შენს განვლილ ცხოვრებას თვალწინ
როგორც ობობა ქსელს, ისე ქარგავ.

მერე რა, თუკი თმა გაგცვენია
და გიკანკალებს მთელი სხეული,
მაშინ ხომ უკვე აღარც გრცხვენია
და სიკვლის ელი ცრემლმორეული.